Ahmet Hamdi Tanpınar Sözleri

Birbirimizi mi, yoksa Boğaz’ı mı seviyoruz?

Gittin amma ki kodun hasretinle canı bile, istemem sensiz olan sohbet-i yaranı bile.

Yoksulluğa alıştım, ihtiyarlığa alışamadım.

Ne yapalım Mümtaz; kader istemiyor! Aramızda bir ölü var. Bundan sonra beni bekleme artık! Her şey bitmiştir, diyordu.

Kadın her şeyden evvel kendisini gizlemeği bilmelidir; yavrum.

Bir şairin en büyük keşfi, kendi muharririni, iç âlemine doğru kendisini götürecek olanları bulmaktır.

Hâlbuki insan doğduğu günden itibaren mağluptur, şefkate muhtaçtır.

O günün hatırası onun hem bağrında saplı hançeri, hem ömrünün som altından bahçesiydi.

Dünya gömlek değiştireceği zaman hadiseler sakınılmaz olur.

Her şey değişebilir, hatta kendi irademizle değiştiririz. Değişmeyecek olan, hayata şekil veren, ona bizim damgamızı basan şeylerdir.

İnsanın sevdiği bir ev olunca, kendisine mahsus bir hayatı da olur.

Belki de şahsiyet dediğimiz şey bu, yani hafızanın ambarındaki maskelerin zenginliği ve tesadüfü, onların birbiriyle yaptığı terkiplerin bizi benimsemesidir.

Kim bilir böyle ısrarla baktığı bu kaldırım taşlarında hayatın hangi parçasını görüyor?

Saatin kendisi mekân, yürüyüşü zaman, ayarı insandır. Bu da gösterir ki, zaman ve mekân, insanla mevcuttur!

Bu tebessüm onun teninde, kanında, uzviyetinin her tarafında açan bahçelerdi.

Onun için aşk, hislerin kelimelerle israfı değil, Mümtaz’ın ruhundaki fırtınaya olduğu gibi kendisini teslimdi.

Bu yaz, bizimdir Mümtaz, her deliliği yaparız.

Hayatında Nuran da vardı ve o mevcut olduğu için öbürleri, hayat madalyasının öbür yüzünü dolduran bütün karışık çehreler silinmişti.