Elif Şafak Aşk

Seveceksen öylece sev. Ne kusursuz insan ara, ne de insan da kusur.

Görsen, hayalimdeki seni kıskanırsın.

Sen yokken bir kaç defa sevdim seni, helal et.

Artık sana yazamam ama seni yazarım söz.

Baktım çözülecek gibi değildi bir düğüm de ben attım.

Aşkın olduğu yerde er ya da geç ayrılık vardır.

Ne kadar silersen sil ya yırtılır dertlerin ya da izi kalır cümlelerin.

Ya aşkı öğret bana. Ya da aşkın yokluğunda üzülmemeyi.

Belki aşk sevgiliyi kazanmayı değil, onda kendini kaybetmeyi gerektirir.

Aşk sonradan gelmez hiçbir zaman. Varsa vardır, o kadar.

Modern aşk istemem, üzüntüden başka ne ki? İlkel aşk isterim, aşkın en ilk’el halini.

Aşktan yana yaşadıklarımı bilseydin eğer, hala sevebiliyor olmama aşık olurdun.

Aşk gerekli değildi. Hatta yokluğu daha iyiydi. Aşk sadece ıstırap getirirdi. Sevgi yeterliydi.

Aşk diye bir şey yaşıyorum. Ne tek taraflı demeye dilim var, ne de karşılıklı olduğuna.

Mutlu bir çift gördüğünüzde Allah bozmasın demeyin. Çünkü Rabbim bozmaz. İnsanlar bozmasın yeter.

Zaten aşk dediğin, ardında ne olduğuna kimsenin akıl sır erdiremediği kadife bir esrar perdesidir.

Uzağındayken onu düşünmeden yapamadığım, içindeyken kendimi ondan uzaklaştırdığım örselenmiş bir aşk.

Elimde olsa cenneti ateşe verir, cehennemi de bir kova suyla söndürürüm ki geriye aşk bâki kalsın.