Yokuş

Manzaraya talipsen, yokuşunda yorulmayı göze alacaksın. Tunç İlkman

Daha fazla yürümek istiyorum ama nefesim bu yokuşu çıkmaya bile yetmiyor.

Bu yokuşu çıktığım an sanki hayatımdaki tüm zorlukları da aşmışım gibi hissediyorum.

Bir yokuşun zorluğuna daha katlanamam çünkü yokuş artık beni oldukça yoruyor.

Yokuşların güzelliği dik olmasındandır oysa senin güzelliğin sadece kendin olman ile ilgili.

Çıkılmamış yokuşlar, görülmemiş manzaralar ve daha yaşanmamış nice güzel an var.

Yorulmaktan bıktığını söylüyorsun ama hala yine de tüm o yokuşları aynı heves ile yürüyorsun.

Sen artık benim için çok dik bir yokuşsun ve ben artık yokuş çıkmaktan inan çok yoruldum.

Yokuşları seviyorum çünkü yokuşlar bana aslında kendimi ne kadar boş yere yorduğumu hatırlatıyor.

Yokuş çıkacak takatim kalmadı çünkü hem ayrılığın kalbimi yordu hem de bu uzun yol ayaklarımı.

Yokuşun sonunda bir umudum bile kalmadı çünkü sanki ne kadar çıkarsam çıkayım bu yokuş asla bitmeyecek.

Bir yokuşun en ucundayım ama ne ben de yokuşu çıkacak kadar güç var ne de bu yokuş çıkılacak bir yokuş.

Yanımda kimse olmasında da ben yokuş çıkıyordum, şimdi yanımda birileri var diye yokuşlarımdan vazgeçemem.

Bir yokuşu çıkmak demek benim kesilen nefesimin bir kez daha sert bir tokat gibi suratıma çarpması demektir.

Artık yokuşları çıkamayacak kadar yaşlandım çünkü hiçbir şey bu yokuşları çıkmama yetecek gücü veremiyor bana.

Yokuşların ne kadar dik olması benim için önemli değil bir yol ya yokuştur ya da değildir. Asıl önemli olan bu.

Bir yokuşun yolu her zaman çıkılmayı bekler ve her zafer gelip de mücadeleler içerisinden kendini kazanacak olanı bekler.

Yokuşun yokuş olmasının asıl amacı tüm zorluklara dayanabilir misin yoksa hemen pes mi edeceksin; onu anlamak.