Hasretini, yokluğunu, sensizliği, bir ateş yanığı gibi, öyle acıyla duydum ki yüreğimin etinde, gitgide çoğalarak, gitgide derinden işleyerek, öyle dayanılmaz oldu ki bu, seni boğabilirdim, senden kurtulmak için çünkü seni o kadar seviyorum. Özdemir Asaf”

