Dünya unutursa dönmeyi, rüzgar unutursa esmeyi, aşıklar unutursa sevmeyi, belki o zaman unuturum seni.”
Bak! Papatya mevsimi geldi. Mevsimlerden papatyayı severim. Sonra seni, sonra yine seni. Ve hep seni.”
Ne kadar seviyorsun dersen; O kadar işte. Tavanı kadar sokağın ve dibi kadar cehennemin. Nazım Hikmet”