Duvar

Bu kaçıncı hasret kaçıncı gidişlerin hayatımdan, şimdi bir kuru gürültü bıraktın ardında, sesin hala kulaklarımda yazıyorum adını duvarlara.

Duvardaki yangın düğmesini örten cam parçasıyım ben. Eğer kurtuluşun olacaksa hiç düşünme ayakkabının topuğuyla kır beni.

İnsanları taş duvarlar, demir parmaklıklar arasında terbiye etmeyi, onların düşüncelerini önlemeyi düşünen anlayış yıkılacaktır. Yılmaz Güney

Duvar kendisine çakılmak üzere olan çivinin ucunu nasıl hissederse, o da şakağında öyle hissetti. Dolayısıyla hissetmedi. Franz Kafka

Hakim sakalı uzamış necip fazıl’a “maymuna dönmüşsün necip” demiş. Necip fazıl duvara dönerek “şimdi de duvara döndüm. Necip Fazıl Kısakürek

Duvardaki yangın düğmesini örten cam parçasıyım, kurtuluşun olacaksa hiç düşünme ayakkabının topuğuyla kır beni. Ceyhun Yılmaz

Biz hapishanelerde öğrendik bağlamayı, telleri anlatır sana olan aşkımı, yaptığım sana 4 duvar arasında bir şarkı, şarkının adı; bu hayat sensiz olmamalı.

Red, bir yeni bilme düzlemine başlangıçtır. Ütopya, aklın toplumsal duvarlarını yıkarak aklı güçlendirme işidir. Kurgu, teoridir. Yalçın Küçük

Artık bu ayrılıklardan kalbim usandı bir gökyüzü, bir duvar, bir resmin kaldı oysa dünya ne geniş, koğuşum dardı bıraksalar martılarla randevum vardı. Yılmaz Odabaşı

Yıkık, dökük, bu şehrin duvarları birer birer üstüme yıkılıyor yine. Kuş sürüleri terk ederken bu şehri, ardında yoksul ve kimsesiz çocuk gibi bırakıyor yine. Cem Adrian

Ceplerim esrar dolu gidiyorum kumara, dünyaları kaybettim gülüşün on numara. Bir resmin vardı sevgilim, astım bir duvara, baktıkça canlanıyor hatıralar yakıyorum bir sigara.

Gitmelerin korkutmuyor artık, kokunu sök duvarlardan, bütün eşyaları topla, kapıyı hızlı çarp kararlı olsun. Yalınayak kaldı bir sevdam daha, kederim bana ders olsun.

Adını aynalara yazamadım sinirden kırarım diye, adını duvarlara yazamadım zalimin biri boyar diye, adını kalbime bile yazamadım ben ölünce organlarım bağışlanır da sen başkasının olursun diye.

Aşkım seni o kadar çok seviyorum ki, bu sevgiyi kağıtlar, kalemler, boş sayfalar, boş duvarlar ve beni bu güne kadar tanıyan herkes anladı. Bir de sen anla aşkım seni çok seviyorum.

Damla, damla sevgili. Bir gün akıp gideceğiz hayata. Duvarlar yıkılacak, açılacak bütün kapılar bilesin. Benim yüreğim sensin şimdi, seni vurur durur. Ve yine damla, damla çoğalıyorsun içimde.

Ah sensiz kalmıyor muyum bazen. Yıkasım geliyor önüme çıkan bütün duvarları. Arkasında seni bulurum sanıyorum. Ne ayrı koyduysa bizi zaman yada yollar bir kalemde silesim geliyor sana dokunma mı engelleyen ne varsa bir kadehi yere çarpıp tuzla buz eder gi

Şu duvarlar hıçkırığımı duysa belki beni anlardı beni unutana söyle beni unutanı ben unutmadım gönlümde bir ışık kalbimde bir umut onu bekliyorum bekleyeceğim elbet dönecek ya dönecek yada bu beden onsuz ölüp gidecek.

Yaşadıklarımızdan değil, yaşayamadıklarımızdan pişman oluyoruz. Yarını garanti sanıp erteliyoruz, yapmak istediklerimizi içimizde saklıyoruz; sonra bakıyoruz geç kalmışız. Elbette ki yanlış kararlarım olacak, pekguzelsozler.com elbette ki duvara çarpacağı