Kin

Aldığım nefes bile dağılırken gökyüzüne nefret yazıyor gözümün gördüğü her yere.

İnsan yaşadıkça anlıyor ki; kendi kayığını kendin çekmezsen bir yerlere gidemiyorsun.

Büsbütün unuttum seni eminim, maziye karıştı şimdi yeminim, kalbimde senin için yok bile.

Her çiçeğin boynunu büken bir mevsim, her insanı hayata küstüren bir vicdansız vardır.

Kurduğun hayal alarm gibi olmalı; muhakkak bir gün bir saat bir an gerçekten çalmalı.

Sonra hiçbir şey yokmuş gibi yatağına dönüp, ona benmişim gibi sarılıp gözyaşlarınla uyuyacaksın.

Bir kişi Allah’tan başka kimseye ihtiyacı olmadığına inanırsa; Allah da onu başkasına muhtaç etmez.

Yediğin içtiğin senin olsun. Bana sensiz yaşayamam deyip, bensiz nasıl geberemediğini anlat.

En büyük hayallerimi, en büyük kâbusa çevirenleri, elbet bir gün en tatlı rüyalarından uyandıracağım.

Her nefretin içinde mutlaka bir mazi vardır ve her nefreti uyandıran mutlaka bir acının eseridir.

Oysaki bir seven ve bir sevilendik bu hikâyede ve şimdi nefretin içinde düşmanız iki cephede sen ve ben!

Ne aşklar vardır kim bilir yaşanmayı bekleyen ne aşıklar vardır kim bilir yaşadıklarından nefret eden.

Gülmek her zaman mutlu olmak için değildir. Bazen öyle gülmeler vardır ki; en büyük acıları gizlemek içindir.

Dünyaya ağlayarak geldim nefret ederek gidiyorum! Sayende sevgiyi öğrendim huzurla, nefreti de öğrendim ağlarcasına.

Bazıları iyi bir küfrü hak etmek için o kadar çok emek veriyor ki, emeklerine saygı duyuyorum ve Emeklerini karşılıksız bırakmıyorum.

Nefret olmadıkça sevginin değeri anlaşılmaz İçimizdeki nefreti biz değil, karşımızdakinin yapacağı hal ve hareketler ayarlar.

Yıllar sonra, bir gece uyanacaksın. Aklına ben geleceğim, yanında yatan başkası olacak. Kalkacaksın, bir sigara yakacaksın, düşüneceksin, ağlayacaksın.

Gözlerimiz bir merhaba ile değdi birbirine, ellerimiz seviyorum kelimesiyle kenetlendi sevgiyle ve şimdi kuru bir nefretle ağlıyorum eski günlerime.