Küsmek

Ne olur bana küs, sen bana küs ki ben biraz senden kurtulayım rahat edeyim.

Ben yazmak için elimi telefona götürüyorum ama kelimeler sana küsmüş.

Koskoca bir şehre küstün mü sen? Üstelik hiç bir suçu yokken. Sırf o yok diye!

Bak gece gece sana küstüm şimdi, sabaha kadar konuşmam artık seninle.

Küstüm artık sana konuşmam bir daha, ya da belki konuşurum ısmarlarsan bir kahve.

Ben küserek ayrılan gözlerin, gülerek birleşmesi kadar güzel bir şey yoktur.

Küstüm patlıcana kabağa, küstüm domatese salatalığa, küstüm her gün sebze yemeye.

Canım sevgilim küskün olduğumda bile seni düşünüyorum; keşke daha önce küsseymişiz diye.

Ne olur küsme bana, sen bana küstüğün zaman sanki hayat duruyor, zaman geçmiyor.

Her zaman her yerde ne olursa olsun ister küs ister dargın ben seninim bunu bil artık insafsız sevgilim.

Bazen öyle bir an gelir ki hiç susmadan konuştuğun insanla tek kelime konuşmak istemezsin.

Bazen küsmek istemezsin ama küsmek zorunda kalırsın. Gözlerin dolar, boğazın düğümlenir ama sana küstüm diyemezsin.

Ne olur bana küs, hatta bayram gelene kadar da konuşmayalım. Söz bayram gelince konuşurum seninle.

Bazen küsmek gerekir; karşındakini kırmamak için, onu üzmemek için belki onun bile haberi olmadan ona küsmek gerekir.

Bazılarının hayatına girmesi için dua edersin, bazıları da Allah’ım bir an önce çıksın gitsin diye dua edersin.

Bana ne kadar küskün olursan ol bir gün bu küskünlükleri bitireceğim, benden ne kadar kaçarsan kaç yine seni seveceğim.

Hayata karşı ilk küskünlüğümüz; Yanımızda sandığımız kişileri, karşımızda görmemizle başlar. Anton Çehov

Arkadaş dediğin küsmez, dost dediğin darılmaz. Sadece arkadaşını, dostunu üzmemek, kırmamak için sadece susmayı tercih eder.