Oğuz Atay

Siz bilmezsiniz albayım, insanlık tek başına kollarımda can verdi.

Zaten senin ‘hiçin’ fesat…

İçimden şehirler geçiyor, sen her durakta duruyor, inmiyorsun.

Elimde değil Olric! Ne efendimiz. Elleri Olric elleri.

Yalnızlığına iyi bak, sahip çık. Kaç kişinin emeği var onda kim bilir?

Koca bir ömrü harcamak dedikleri gerçeğin altını seninle çizdim ben.

Zaman her şeyin ilacıysa, fazlası intihara girmez mi?

Ben ölmek istemiyorum. Yaşamak ve herkesin burnundan getirmek istiyorum.

Hayatımın başı ve sonu belliydi hiç olmazsa ortasını kaçırmamalıydım.

Kimsenin yaşantısını beğenmedim. Kendime uygun bir yaşantı da bulamadım.

Ne zaman hayata tutunmaya çalışsak, hep mahrem yerleri geldi elimize.

Nedensiz ve sebepsiz sevdim seni. Çünkü bir sebebi olsa, aşk olmazdı bunun ismi.

Beklenen hep geç geliyor geldiği zaman da insan başka yerlerde oluyor.

Herkes birikmiş bizi seyrediyor. Dağılın! Kukla oynatmıyoruz burada. Acı çekiyoruz.

Cam kırıkları gibidir bazen kelimeler; ağzına dolar insanın. Sussan acıtır, konuşsan kanatır.

İki kadına adamak istiyorum hayatımı. Biri erkeğim desin bana diğeri sadece baba.

Söyle evladım’ diye teselli ederdi annem beni. Söyle de içine hicran olmasın. Hicran oldu anne.

Kafam cam kırıklarıyla dolu doktor. Bu nedenle beynimin her hareketinde düşüncelerim acıyor.