Takıntı

Aşk hayatımızı iyileştirmeye hizmet eder. Olmazsa, hastalık, takıntı, mazoşizmin önemli hissetme ihtiyacıdır. İşte bu kadar.

Obsesyon hissetmek değildir. Komşunuzla neler olup bittiğine kulak misafiri olmak, gereksiz bir saplantı, gereksiz bir özlem ve en acımasız zaman kaybıdır.

Birini bekliyorsun ama sen bile zavallı olduğunu düşünüyorsun. Bu aşk değil. Bu bir takıntı. Sahip olduğun aşk değişti ve şimdi çürüyor. Onu atmalısın.

Yaptığımız her şey için insanların onayını almak için içimizde bir saplantı var, tanınmak istiyoruz, puan kazanmak istiyoruz, işe yaramaz olmadığımızı kanıtlamak istiyoruz.

Saplantım için herhangi bir ödülüm yok ve belki de paha biçilmez tutkunun ahlakı budur: Karşılığında kendisi olmayan hiçbir şey asla yeterli olmayacaktır.

Aşkı arıyorsunuz, takıntı haline getiriyorsunuz ve bulduğunuzda onu tekel, pekguzelsozler.com bencillik, kölelik ile karıştırıyorsunuz. Sevgi göstermek, sevilene özgürlük vermek istiyorum. Güvensizlik bizi deliliğe ve uçuruma sürüklüyor.

Düşünmeyle ilgili sorun, bir saplantı haline geldiğinde, onu beyin yıkamaya çalışırken psişik ve duygusal bir tükenme yaşarız ya da onu sonsuza dek kovmaya çalışırız.

Herkesin istediği tek takıntı: Aşk. İnsanlar aşık olduklarında bir bütün olduklarını mı sanıyorlar? Platonik ruh birliği mi? Ben farklı düşünüyorum. Başlamadan önce tek parça olduğunu düşünüyorum. Ve aşk seni kırar. Sen bütünsün ve sonra çatlıyorsun.