Çocukken güneş olmak isterdim. Sonra anladım ki en iyisi çocuk olmak. Çünkü güneşten sıcaktı kalbim. Derken büyüdüm. Yaşam denen ayazda üşüdüm. Soğudu buza döndü kalbim. Ne güneş olabildim. Ne çocuk kalabildim. ( Sokak Çocukları )
Çocukken yarın neler oynaya biliriz diye düşünüyorduk. Şimdiyse yarın hayat bize hangi oyunu oynayacak diye düşünüyoruz.
Hani çocukken bir uğur böceği yakalardık ve onu başparmağımızın ucuna getirerek uçurmaya çalışırız dileğimiz kabul olma umuduyla ya işte ben seni o başparmağımın ucuna getirip uçmanı istemiyorum benle parmaklarımın arasında kalmanı istiyorum ve ellerimde