Acımasız Hayat

Hayat maalesef her zaman güler yüzünü göstermiyor.

Sebepsiz değildir sessiz oluşum. Zamanı var elbet her şeyin.

Geç kalan tebessüm, idamdan sonraki af kadar saçmadır.

Hayattan soğuyan bir yanım var daima. Sakın o tarafa düşme.

Sevenler değer bilmediğindendir bu dünyanın acı çekmesi.

Kimsenin iyiliğine ihtiyacım yok. Bana zarar vermesinler yeterli.

Kasımda soğukluk yetmezmiş gibi aşk acısı da çarpar insana.

Aşkı öpüşmekle öldürenleri gördükçe yalnızlığı daha çok seviyorum.

Her kavgadan sonra haklıda olsak özür dilediğimiz için kaybettik.

Ey sevgili nereden bileceksin her gece seninle dolar boşalır bu yürek.

Hayat acımasız bir öğretmendir. Önce sınav yapar, sonra ders verir.

Her yarama merhem buldum fakat sensizliğin merhemi yok be gülüm.

Hayatın nasıl gittiğini bana değil, mutlu mesut yaşayan birine sorun.

Bu aralar sırat köprüsü gibiyim. Gönlümden ve gözümden düşen düşene.

Olmuyorsa zorlama bazıları unutmayı sevilmekten daha çok hak eder.

Yoruldum ey hayat! Senin için çektiğim acıları anı diye yazıyorum artık.

Bazen; bir kelebeğin ömrü kadardır hayat. Ne kırmaya gelir, ne de kırılmaya.

Eğer birini arkasından vurursan onun arkasını dönüp gitmesine kızamazsın.