Cahit Zarifoğlu

Ah şu yalnızlık kemik gibi ne yana dönsem batar.

Aradığımızın ne olduğunu biliyorsak arayacağımız yer bellidir.

Ateşe hakiki bir çay koyalım. Şehri unutanlardan olalım.

Bazen yağmur olmak ister insan. Yağmak ister sevdiğinin yüreğine.

Zira, gökyüzüne bakmayanların kalbi daha çabuk kirlenir.

Kapı aralığından baktığımda görebildiğim en güzel şeydir yaşamak.

Az az ölüyoruz her gün yağmurdan havadan bahseder gibi.

Aklımdan çıkmıyorsun dedim. Başka türlüsünü yorgunum anlatmaya.

Değil mi ki kavuşmalarımız topal. Ayrılıklarımız koşar adım.

Başıma düşmüş sevda ağı. Bir başıma tenhalarda kahroldum.

Adam acı mümkün olduğu kadar kendi içine aksın diye yüzünü öne eğmişti.

Ve insan en çok göğe vurgun. Sonra zifiriliğe, şiire ve hep Allah’a.

Bir duruşu olmalı insanın. Bir bakışı, bir anlayışı, bir aşkı, bir davası olmalı.

Uçmayı öğrenmeden göçmeye mecbur kalmış bir kuş gibi kalbimiz.

Oturup konuşsak geçerdi belki her şey, başını alıp gitmek sevdaya dahil değil.

Dedim ya işte bocalıyorum. Yeniden yaşamaya başlamak kolay mı?

Bilmediğim ve ne yapacağı belli olmayan bir duyguyla hırpalanıyorum boyuna.

Nereye kadar kendinden kaçabilirsin? Ya bir daha geri dönemezsen…