Cemal Safi

Bahtımdan kara kışın ilk karşıma çıkışın. Gözlerimi ellere âmâ etti bakışın. Müdahil olmadılar ne kirpiğin ne kaşın. Tüm aklımı fikrimi yağma etti bakışın.

Can evindeki yerim hiç kolay dolmayacak. Bakışını terk eden umudun olacağım. Hiçbir gün mutluluğun dört dörtlük olmayacak. Evlat acısı gibi içinde kalacağım.

Seni geçilmez gören gönül gücümü yendim. Vuslatından ziyade, hasretini beğendim. Sabrımla sarf ettiğin saadet sermayendim. Kıymet körü kalbimi kırıp kaybolacağım.

Gönül diyarında racon keserdim. Kükreyen arslandım sindirdi felek. Pervasız rüzgârdım zalım eserdim. Fırtınam koparken dindirdi felek.

Benim aşka gururu çiğnetip yola düşen, sen bir hatır sormaya selam vermeye üşen. Ah! İçim ürperiyor ya evde yoksan Ayşen, islâh olmaz bu gönül iflâh olmaz bu yara.

Sersefilim sevgilinin uğruna, abdal oldum göç eyledim giderim. Hançer vurdum gençliğimin bağrına, telâfisiz suç eyledim giderim!