Cemil Meriç

Acıları dev aynasında büyüten rezil bir hassasiyetim var.

Sol ve sağ. Çılgın sevgilerin ve şuursuz kinlerin emzirdiği iki ifrit.

İnsanlık daima kötü oyuncaklar peşinde koşan bir çocuk.

Meçhule açılan bir kapıdır kitap. Meçhule, yani masala, esrara, sonsuza.

Hiçbir zafer umulanı getirmez, hiçbir bozgun mutlak değildir.

Bu çökmeye hazır medeniyet üç sütün üzerinde duruyor; süngü, açlık, fuhuş.

Vatanlarını yaşanmaz bulanlar, vatanlarını yaşanmaz’ laştıranlardır.

Mütercim, mutlak’ı arayan bir çılgın, “felsefe taşı”nı bulmaya çalışan bir simyagerdir.

Bizler ki aynı kitaba baş eğmiş insanlarız. Bizden ala akraba mı olur?

Gerçek hükümdarlar, ebedi hükümrandırlar. Hazineleri yağma edildikçe zenginleşirler.

Hayat herkesin yaşadığı, kimsenin yaşamaktan hoşlanmadığı komedya.

Değişiklik olmayan yerde, hayat yoktur. Keşke düşünceler de insanlar kadar çoğalabilse.

Çatışmasız toplum beraber otlayan, beraber geviş getiren adsız bir sürü.

Birbirini bütün tedaileriyle karşılayan iki kelimeye ne aynı dilde rastlarsınız ne iki ayrı dilde.

O kadar yalnızdım ki karanlıklardan İblis’in eli uzansa minnetle sıkardım.

Kendi gerçeğimizi kendi kelimelerimizle anlayıp anlatmak, her namuslu yazarın vicdan borcu.

Nereye gidersen git, bulacağın aydınlık, zihninin aydınlığı kadar olacaktır.

Namaz kılan bir toplumun psikolijiye, zekat veren bir toplumun da sosyolojiye ihtiyacı yoktur.