Ece Temelkuran

Hiçbir şey beklemediğini söyleyenler en çok bekleyenlerdir aslında.

Kafamın içinde çok şey var anne. Kitap okuyunca geçer sadece.

Belki kafam patlayacak bir gün. Çünkü hiçbir şeyi unutmuyorum ben.

Bir dua kırıntısı lütfet, benim kalbim ise senin için hep namazda.

Herkes kendi günahını unutur; ama kimse alacağı intikamı unutmaz.

Öfke, yer yenilgiyle içimizde büyüyen cüzzamlı bir çocuk alara.

Bu ülke merhametini lütfetmeden önce insana muhakkak diz çöktürür.

Bir insan bir insanda başka bir hayatın kapısını görünce âşık olur.

Fakat sonuna kadar kırsan da zebanileri, giden bir melek geri gelir mi?

Eğer ölümü anlamlandıran yaşadığımız sürece yaptıklarımızsa, pek şansım yok.

Ağzımın sözcükleriyle konuşuyordum, kalbiminkiler boğularak siniyordu.

Hayatı siz kuracaksınız. Nefesinizi üfleyeceksiniz. Hayat… Nefesinizin yettiği kadar.

Anlıyorum Fakat sonuna kadar kırsan da zebanileri, giden bir melek geri gelir mi?

İnsan çok yalnızken, bir tane daha kendinden doğuruyordu içinde; korkma desin diye.

İnanacaksın dediklerinde, hücrelerimin endoplazmik retikulumuna kadar inandım.

Dilini bilmediğin bir yerde ağlamak fenadır. Çünkü seni, senin dilinde susturacak kimse yoktur.

Nasıl kırıyorlar sonra bu kız çocuklarını? Nasıl kendilerine benzetiyorlar? Cinayet gibi.

Bütün aşklar budur. Aşk, kadınlar yorulunca biter. Kadınlar bir adamı değil, bir mezarlığı terk eder.