Frida Kahlo

Acılar geçicidir. Ama her sevinç, en derin sonsuzluğa uzanır.

Ama acı çeken yüreği var ise bir bedenin, daha hızlı çürüyor o beden.

Benim yolculuğumda böyle işte. Toprağın içine bir yolculuk.

Kadınlar yavaş yavaş unutur. Önce yaradan başlar. Sonra yarayı açandan.

Ayaklar, uçmak için kanatlarım varken sizi neden arayayım?

Frida sevinçle, her dostlukta biraz da suç ortaklığı bulunduğunu öğrendi.

Ama sevgilim, bir daha gelsem dünyaya, yine seni severdim.

Ağrıyan en belli yerim. Yüreğim olabilir. Yürek hüzün dolu. Belki beden de.

Nasıl olsa umutsuz olacaksam, hiç olmazsa üretken olmalıyım.

Gecelerim öğüt vermiyor. Gecelerim uyanık görülen bir düş gibi seni düşünüyor.

Büyüyünce, insanın kendini nasıl yalnız hissettiğini göreceksin.

Zaman geçtikçe azalmasını beklediğim duygular, bedenimi daha çok ele geçiriyor.

Yüreğindeki kaygı insanı çökertir fakat iyi söz yüreğini sevindirir.

Neden yürümek için ayaklarım olsun ki; uçmak için kanatlarım var.

Her şey insandan dışarıya taşmıyor mu, kan, gözyaşı, bulutlar, hatta yaşamın ta kendisi.

Diego’ya bakıyordum, biricik kurbağama aşıktım. Bir soluk alıyordum.

Diego, gerçek, öyle büyük ki, ne konuşmak ne uyumak ne dinlemek ne sevmek istiyorum.

Güzellik ve çirkinlik bir seraptır. Eninde sonunda herkes içinizi görür.