Lokman Hekim

Edebî olmayan şahıs, ruhu olmayan ceset gibidir.

Lokman Hekime: “Hastamıza ne yedirelim?” diye sorduklarında, şu cevabı vermiş: Acı söz yedirmeyin de ne yedirirseniz yedirin!

Ömrün boyunca Allah’a ihlas ile yönel ve ona güven.

Başkalarının sana yaptıkları fenalıkları unut. Ama senin onlara yaptığın fenalıkları asla unutma Onu tekrar iyilik yapmakla bertaraf etmeye çalı.

İyiliği tecrübe edilmiş insanlar hakkında suizanda bulunma.

Beklentilerinin esiri olma. Herkesi olduğu gibi kabul et ve kimseyi değiştirmek için çabalama. Hak eden yanında olsun, etmeyen uzak dursun.

Çocuklarının talim ve terbiyesine dikkat et.

Bu hastalığı dider ey insanların Rabbi! Şifa ver, çünkü şifa verici sensin. Senin vereceğin şifadan başka şifa yoktur. Öyle şifa ver ki hiçbir hastalık bırakmasın.

Cömertliği adet et.

Elde edilen hikmeti sözler, balın peteğine taşınan çiçek özleri gibidirler Yüzlerce olsalar da süzüle süzüle ikiye inerler Bunlar çekilen cefa ve yapılan iyiliğin unutulmamasıdır.

Sesini kıs. Bilesin ki, seslerin en çirkini eşeklerin sesidir.

Ey oğlum! Dünyâ geçici ve kısadır. Senin dünyâ hayâtın ise azın azıdır. Bunun da azının azı kalmış, çoğu geçmiştir.”

Kar ve ziyan kaygısıyla kimseye yüz suyu dökme.

Ey oğlum! Dünyâ derin deniz gibidir. Çok insanlar onda boğulmuştur. Gemin takvâ, yükün imân, hâlin tevekkül olsun, umulurki kurtulursun.

İyiliği emret, kötülüğe mâni ol.

Ey oğlum! Âlimler meclisine devâm et. Bahar yağmuru ile yeryüzünü yeşillendiren Allahü teâlâ, âlimlerin meclisindeki hikmet nûru ile de müminlerin kalbini aydınlatır.

Tecrübenin çokluğu, aklı geliştirir ve olgunlaştırır.

Ey oğlum! Hep üzüntülü olma, kalbini dertli kılma. İnsanların elinde olana tamâ etmektensakın. Kazâya râzı ol ve Allahü teâlânın sana verdiği rızka kanâat et.