Özdemir Asaf

Sende gördüğümü görecekler diye ödüm kopuyor.

Bütün renkler aynı hızla kirleniyordu, birinciliği beyaza verdiler.

Oysa ne çok ağladım ben tek damla yaş dökmeden.

Kendi bahçesinde dal olamayanın biri, girmiş bahçeme ağaçlık taslıyor.

Yalnızlık paylaşılmaz paylaşılsaydı yalnızlık olmazdı.

Ne para istiyorum ne de pul. Tek bir istediğim var, o da yalansız bir kul.

Bekle deseydin, gelmeyeceğini bilsem bile beklerdim.

Beni bundan böyle beklese beklese hüzün bekler çağırsa çağırsa hüzün.

Bir gün benden şikâyet ettiğin ne varsa, özleyeceksin!

Sus be yüreğim, bende biliyorum özlediğimi; susta bilmesin özlendiğini.

Tek kişilik miydi ki bu şehir? Sen gidince bomboş kaldı.

Sakladığın kendini böldün iki yarıma; iki kez yaralandın bir yarım yara için.

Beni öyle bir yalana inandır ki ömrümce sürsün doğruluğu.

Benim sevdam ulu çam gibidir. Ne güzde yaprak döker, nede kışta boyun büker.

Herkes fazlasıyla sevmiş, ben eksikleriyle de sevdim oysa.

Artık benim mutluluk denen bir kavramım olmayacak. Daha mutsuz olmamak için.

Bir sevgiyi anlamak, bir yaşam harcamaktır. Harcayacaksın!

İmkânsızları yaşamak mıdır sevmek, yoksa severken imkânsız mıdır yaşayabilmek?