Ülkü Tamer

Bir soğuk yel eser, üşür ölüm bile.

Aşkın uyumadığı, her yerde söylenir.

İçime çektiğim hava değil, gökyüzüdür.

Artık nereye koşsam bu şehri taşıyacağım.

Gökyüzü ayaklarımın ucundan başlıyor.

Döşündeki mermi değil, bu yalnızlık yorar seni.

Uyan artık, bildiğim bütün ninniler bitti.

Hatırladığım kadarıyla, kalabalık bir yerdi dünya.

Nereye gitsem susamak vardı, pişmanlık vardı.

Yetmez mi? Kaç kelebek ömrü kadar ömür yaşadın.

Ben neden hep korkaktım, cesaretsizdim böyle?

Sanat doğanın içindedir, sanatkar onu görebilendir.

Hürlük vardı, verdiler onu, istemek için yeniden.

Anlamak için görmek, görmek içinde dikkatli bakmak gerekir.

Ama kimler ölü şimdi? Yaşamaya başlayan kim?

Hatırlamak en büyük düşmanıdır yalnızlığın, ucunda yaşamak var.

Gençseniz, çevrenizde düşlerinizin içine tüküren birileri mutlaka vardır.

Çok çetin sınavlardan geçmedim, bu çağın insanı olmak bana yetti.