Yahya Kemal Beyatlı

Ankara’nın en çok İstanbul’a dönüş yolunu sevdim.

Ölmek kaderde var, yaşayıp köhnemek hazin.

Toprakta tek bir medeniyet vardı: Türk medeniyeti.

Yaşamak zevki nedir bilmez ölümden korkan.

Bugün Türklük tahlil devrinde değil terkip devrindedir.

Fethin en müsbet ve en esaslı eseri vatanın yekpareliğidir.

Siyasette, doğru her zaman biraz geç söylenir.

Bir yoldu parıldayan, gümüşten, Gittik. Bahs açmadık dönüşten.

Türkçe; ağzımızda, anamızın dili gibi helal ve güzel olmalı.

Sanat şahsi oldukça şahısların renk renk bir kalabalık olduğu anlaşıldı.

Soğuk ay öptü beyaz ensesini, sardı her uzvunu bir ince sızı.

Ölmek değildir ömrümüzün en feci işi, müşkül budur ki ölmeden evvel ölür kişi.

Ey sevgi anladım bu uzaktan seda ile. Ömrüm yegane lezzetidir hatıran bile.

Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler; bilinmez ki giden sevgililer dönmeyecekler.

Şiirde lisan, zevk, fikir, mazmun, her şey eskir, yalnız aşk eskimez her dem tazedir.

Kalbim yine üzgün, seni andım da derinden geçtim yine dün eski hazan bahçelerinden.

Mazi yosunla örtülü bir göl ki yok dibi, mevsim serin ve bahçede yaprak yığın yığın.

Artık demir almak günü gelmişse zamandan, meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.