Babaanne

Babaannem derdi ki; yedi kat yabancının derdini çekersin. Kendi dalının kıymığı batar kızım.

Sen sen ol, hep gözümün önünde ol masumem. Çünkü nazlı duruş, endamında çiçek açar her dem.

Babaannem derdi ki; cumaya gitmeyen erkeğin parası, namaz kılmayan kadının yemeği yenmez.

Babaannem derdi ki; sancıyı damar bilir, ağrıyı yürek. Sine çeker, ayak yürür yaşamayı görev bilerek.

Su uyur, pişman uyumaz. Kırk pire pişmanın yatağında kırk cirit atar; kendisinden başkası duymaz.

İnsan kısadır oğlum ve bilmezden gelir kısalığını, bilseydi yarışmazdı yollarla, göğe evler yükseltmezdi.

Aç pazarlık etmez, tok pazarlık eder. Çünkü açın iğnesi midenin, tokun iğnesi gözün söküğünü diker.

Babaannem hep derdi; insanlar kendi işlediği günahları çuvala basar, senin küçücük yanlışını duvara asar, diye.

Babaannem derdi ki; alış da karar kızım, veriş de karar. Verdiğinin himmetini bilmeyene vermek neye yarar.

Babaannem derdi ki; sağlam düşman insanı tatlı sözlerle avlar. Tetikte ol kızım. Belalar da insanı tam tavında tavlar.

Babaannem derdi ki; seyrek git dostuna kalksın ayak üstüne, sık gidersen dostuna oturur kıçının üstüne.

Babaanne namazda yüksek sesle Allahuekber derse, bilirdim ki ocakta yemek vardı. Ve altı kapatılacaktı.

Babaannem der ki; parayı duyunca gözleri parlayan karıdan, karıyı duyunca gözleri parlayan adamdan korkun.

Babaannem birini özleyince; tek canın sağ olsun da, yel essin kokusu gelsin yeter, diyordu. Biz de özledik! Yel essin!

Babaannem derdi ki; gitmek isteyeni kırk düğüm halatla bağlasan, tutamazsın. Kalmak isteyene saç teli yeter.

Nakitle susturabileceğin cahili akitle susturamazsın. Akitle susturabilceğin bilgeyi, nakitle pusturamazsın.

Babaannem derdi ki; alçak uçan yüce konar kızım. Yüce uçan, alçak. Bulaşık bulaşmaz mı, takmazsan eğer kolçak?

Mümkün, verdiğin rızadır. Adamak kolay; ödemek ezadır. Razı olduklarını iyi tart kızım. Çiğ süt emmişin ettiği, kendine imzadır.